Yine uzun bir aradan sonra bloguma yazma imkanı bulabildim. ewet beklenen oldu ve 2009 24 eylül tarihinde Ağrı Patnos Aktepe YİBO ya atandım. heyecanlı bir şekilde olmasada yarın şaşkınlıkla görevime başladım. neticede ilk defa doğuyu görüyordum. erzurum da okudum üniversiteyi ama farklı ve anlamadığım bir dili konuşan insanların arasında buldum kendimi. turist gibiydim. Okula ilk gittiğim günü hiç unutmuyorum. bi ilgi beklerken okulda çalışan öğretmenler ve okul müdürü dahil olmak üzere beni kimse sallamadı. çok garipti durum öğretmenler kendi aralarında muhabbet ediyorlardı sadece, insan bi hoşgeldin der ama insan der tabi... tabi ben onlara aldırmadım. bi harıl çalışmanın ortasında buldum kendimi. önce bt sınıfını düzenledim ve tamir gereken bilgisayarları onardım... Belleticilikler, Ağ Kabloları, hazırlayıcı seminer, e-okul a yüklenen resimler, okul web sitesi, okul kat planları, mdr.yrd vekilliği ve daha daha niceleri. Okul idaresinin bitmek tükenmek bilmeyen office soruları ve tabiiki bana bi hoşgeldin i çok gören çok kıymetli öğretmenlerimizin saçma sapan msn açılmıyor facebook açılmıyor gibi... sorularıyla geçti 3 ay. tabii bunun dışında da her işin üstesinden gelebilme kabiliyetiniz varsa ki benim varmış her işi ihale ediyorlar şimdilik. bazı arkadaşlarım banane de yapma diyorlar ama eğitimli insan topluma borçludur die düşünüyorum ben... Mesleğin cilvesini de öğrenme fırsatım oldu. bilgisayarında sorun olan arkadaşların bilgisayarlarını tamir ediyorsunuz uğraşıyorsunuz piyasada para karşılığı yapılan işleri siz menfaat beklemeden yapıyorsunuz. bi küçük teşekkür ediliyor ve ertesi gün evet hemen ertesi gün bilgisayarını tamir ettiğiniz kişi sizi sokakta görüyor ve selam vermiyor.. daha neler neler..
Ayrıca o kadar çok kişi tanıdım ki % 80 inin ismini bile bilmiyorum. ve bunların birçoğu da benim ismimi bilmiyor. kod adım bilgisayarcı...:)
bütün bu heyecan ve action a rağmen mutlu değilim. bilmiyorum nedeni nedir ama mutlu değilim...
